Kinderwens

Onze kinderwens

En daar was ik weer na een tijdje. Twee weken geleden maakten wij bekend dat wij papa en mama worden van ons eerste kindje. De vermoeidheid werd alleen maar heviger en had ik even nergens anders tijd voor dan slapen en werken ;-). Maar ik heb mezelf even over de drempel gezet en ga mij weer volledig concentreren op mijn blog. We gaan even terug naar hoe alles is begonnen..

Wanneer beginnen jullie aan kinderen? Nou ik heb op jullie ingezet hoor, jullie zijn de volgende die zwanger worden. Dit zijn de twee dingen die we zo-vaak voorgeschoteld kregen. Op een gegeven moment is het ook niet meer leuk om zulke vragen te beantwoorden, ook omdat je zelf weet dat het niet zo makkelijk gaat.

Sinds dat Danny en ik bij elkaar zijn – november 2011 – wisten we al snel van elkaar dat we jong ouders wilden worden. Na een paar jaar gingen we samenwonen en dit beviel zo goed, dat we al snel besloten om ervoor te gaan. In december 2016 hebben we mijn pil strip in de prullenbak gegooid en vanaf dat moment was het spannender dan ooit. Ik had in mijn hoofd dat het wel zomaar zou lukken. Dat was dus een verkeerde gedachte..

Mijn cyclus kwam gelijk dezelfde maand op gang, dat was een geruststellende gedachte. Maar toen ik op een gegeven moment in maart, mei en juni niet meer ongesteld werd, hebben we de huisarts ingeschakeld. Na een paar consulten ben ik doorgestuurd naar de gynaecoloog en daar werd vrij snel duidelijk dat het bij ons iets minder makkelijk zou gaan.

De diagnose PCOS (polycysteus ovarium syndroom) werd vastgesteld, dat betekend dat ik maar een paar keer per jaar een eisprong zou hebben en dus ook een paar keer per jaar kans heb op een bevruchting in plaats van elke maand. Als wij onze wens voort wilden zetten, moesten we de overweging maken of ik aan de medicatie wilde gaan óf dat we het op die paar keer gokten. De keuze viel op de medicatie, als je eenmaal de keus hebt gemaakt dat je zwanger wilt worden, dan wil je dat ook zo snel mogelijk.

Dus, met 2 doosjes medicijnen naar huis. Het eerste medicijn was om de menstruatie op te wekken zodat je een nieuwe cyclus kunt creëren. Ik slikte 10 dagen lang de Provera en na de 10e dag begon mijn menstruatie. Op dag 3 van deze menstruatie, mocht ik beginnen met de Clomid. Deze stimuleert je eicellen zodat ze groter groeien en uiteindelijk gaan ‘springen’. Op dag 10, 12 en 16 werd ik in het ziekenhuis verwacht voor een echo van de eierstokken. Daar gaan ze kijken of je eicellen goed reageren op de medicatie.

Na 3 rondes medicatie werd ik voor de eerste keer zwanger. Wat ben je dan blij en opgelucht dat het ‘lukt’ – ik weet dat er honderden vrouwen op deze wereld zijn waarbij het niet lukt, maar iedereen beleeft het op zijn eigen manier-. Dolblij waren wij en lieten we alles op ons afkomen. Ondanks de blijheid, kon ik niet echt genieten want mijn gevoel zei dat er iets niet goed zat. En uiteindelijk had mijn gevoel helaas gelijk, na een zwangerschap van 8,5 week ging het mis. – vrijdag meer hierover –

Na deze miskraam hebben we 2,5 maand gewacht om opnieuw te starten met medicatie. Mijn lichaam had iets meer tijd nodig om het allemaal uit zichzelf op te lossen maar de gynaecoloog gaf weer groen licht om met de Clomid te starten. Deze ronde was het gelijk ‘raak’, iets wat je totaal niet verwacht. – meestal zo he, als je iets niet verwacht komt het op je pad –

Het afgelopen 1,5 jaar heeft ons redelijk wat bloed, zweet maar vooral heel veel tranen gekost. Het is een slopende periode als je geen duidelijkheid hebt of het überhaupt wel gaat lukken. Ik schrijf dit stukje puur uit mijn gevoel, er zijn namelijk genoeg andere mensen waarbij het langer duurt of dat het überhaupt niet lukt. Iedereen beleefd dit op zijn eigen manier en daar heb ik alleen maar respect voor.

Bedankt voor het lezen!

 

No Comments

Leave a Reply