Zwangerschap

Mijn eerste zwangerschap

Het is vandaag 1 februari 2018 dat ik dit stukje aan het schrijven ben. Meer voor mezelf om alle dingen die afgelopen maand gebeurd zijn even op een rijtje te zetten. Of dit ooit online komt, weet ik niet. Maar ik heb het in ieder geval van mij afgeschreven en dat voelt op dit moment goed.

Nadat wij besloten hebben om voor een kindje te gaan, duurde het precies een jaar voordat wij de eerste positieve zwangerschapstest in handen hadden. Dit was op woensdag 6 december 2017. De dag dat ons leven zou veranderen, in positieve zin. Ik belde met de gynaecoloog om een afspraak te maken voor de eerste echo. Deze vond plaats op 21 december 2017. Gespannen zaten wij in de wachtkamer, want volgens mijn berekening zou ik dan 6,5 week zwanger zijn. Eenmaal toen de echo gemaakt werd, kregen wij te horen dat er geen hartactie aanwezig was. Uiteraard waren wij erg geschokt toen we dit te horen kregen, hoe kan dat nou? Geen hartje, maar ik voelde me ondertussen wel ontzettend zwanger. We gingen naar huis met de tranen in onze ogen en mochten na een week weer retour komen omdat het twee kanten op kon gaan. Of een miskraam, of een te vroege echo.

De week ging zo langzaam, elke minuut zag je voorbij gaan en de moed zakte steeds meer in de schoenen. Toen het eindelijk een week later was, zaten we weer in de wachtkamer. Dit keer minder gespannen dan de week ervoor, want wij geloofden er niet meer in op dat moment. We werden geroepen en de echo werd gemaakt. Dit keer was er wel een kloppend hartje te zien en een gegroeid kindje! Wat kun je je dan gelukkig voelen zeg! We brachten gelijk het nieuws aan de naaste familie omdat we dit zo graag wilden delen en de gynaecoloog droeg de zwangerschap over aan de verloskundige. Familie blij en wij blij!

Bij 8 weken zwangerschap mochten we voor de eerste keer naar de verloskundige. Na een korte kennismaking werd er een mooie echo gemaakt met wederom een gegroeid kindje en een goede hartslag. We genoten ontzettend en op de terugweg naar huis konden we het over niks anders hebben.

Tot 4 dagen daarna. Midden in de nacht werd ik wakker met een hevige buikpijn en daardoor kon ik bijna niks meer. Danny vertrouwde het ook niet, dus belde met de verloskundige. (na 10x nadenken of dat wel kon midden in de nacht) Maar zij twijfelde geen moment en kwam gelijk onze kant op. Ik had geen bloedverlies dus dat was een goed teken. De verloskundige dacht aan een blaasontsteking die redelijk heftig was, en stuurde ons gelijk door naar het ziekenhuis.

Eenmaal aangekomen in het ziekenhuis om 05.00 uur, werd er als eerste een echo gemaakt. Deze was goed! Het hartje klopte stevig en het kindje was wederom goed gegroeid. Dit was een hele opluchting en stuurden het goede bericht naar de familie, maar ik moest wel in het ziekenhuis blijven omdat ze de pijn in mijn buik wilden achterhalen. Tot een uur later… Ik begon te bloeden en dit werd alleen maar heviger. We verloren het kindje een uur na een goede echo. Een UUR later.  Iets wat je totaal niet verwacht. We waren beide in shock. Dit hadden we echt niet zien aankomen. Het kindje zag er al zo perfect uit. Het had zelfs al oogjes, vingertjes en voetjes..

Na een heftige week met veel verdriet en (na)pijn, heb ik het geprobeerd een plekje te geven. Althans, ik heb het weggestopt omdat ik er niet meer aan wilde denken en omdat ik verder wilde – geen goed idee hoor – en ik leefde toe naar de nacontrole omdat ik graag verder wilde. 4 weken na deze gebeurtenis werd ik weer op het spreekuur verwacht voor de na controle.

Daar kregen we ook nog even een domper erbij, omdat mijn baarmoeder lang niet schoon was. Er moest nog een curettage worden verricht zodat ik weer helemaal ‘schoon’ zou zijn, maar dit zou ook heftige complicaties kunnen geven. Met de gedachte van dit kan er ook nog wel bij, hebben we deze ‘operatie’ toch maar ingepland.

Zo kwam er een eind aan deze zwangerschap. Een zwangerschap wat begon met onzekerheid, daarna volgde er vreugde en eindige met een traan, heel veel tranen..

Gelukkig gaat nu alles goed in deze zwangerschap en kunnen we niet wachten tot februari. We laten deze eerste ‘zwangerschap’ achter ons en genieten volop van ons nieuwe wondertje. Het was een fijn idee om dit even van me af te schrijven en het met jullie te delen.

Bedankt voor het lezen.

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply