Liv | Update #3

Liv | Update #3

Na al dat babypraat is het even tijd voor iets anders. Tijd voor mijn andere ‘baby’, die bijna geen baby meer is. Inmiddels is Liv alweer 10 maanden oud en is ze alweer 8 maanden bij ons. Nog steeds is ze niet weg te denken uit ons leven, alhoewel haar streken soms niet te doen zijn. Lees maar mee! 

Puberteit

Zoals ik al in mijn kraamweek vertelde – nog niet gelezen? KLIK!, was Liv tijdens mijn bevalling uit logeren bij mijn moeder. Bij ons thuis is Liv standaard in de woonkamer, omdat wij geen bijkeuken of iets hebben waar zij kan slapen. Dit is tot nu toe altijd goed gegaan – op een paar plintjes en een plant na dan –. Bij mijn moeder logeerde ze in de bijkeuken, maar daar is ze op een gegeven moment ontsnapt en heeft ze een paar kabels, een plant en een deel van een powerbank opgegeten. – wonder dat ze er nog is hé!? Gelukkig!! – Iets wat vaker voorkomt in de honden-puberteit als ik het zo om mij heen hoor. Nu maar hopen dat ze dat niet weer doet als ze uit logeren gaat. Gelukkig weet ze nu als ze thuis is, waar ze wel en niet aan mag komen.

Ook begint ze meer uit te dagen. Als wij (kraam)visite hebben, is ze ontzettend druk en vind ze het heel gezellig dat er mensen zijn. Continue wil ze dan aandacht en met de visite spelen. Als ze dan op een gegeven moment op haar plaats moet, probeert ze er steeds uit te gaan als je even niet kijkt. Na een paar keer proberen blijft ze dan wel op haar plaats, maar dan begint ze naar je te blaffen. Echt aan het uittesten dus.

Als wij van huis zijn gaat het ook steeds beter. Door de camera in ons huis, kunnen wij haar van een afstandje in de gaten houden en eventueel ingrijpen, door middel van door de camera praten, mocht dat nodig zijn. Maar meestal hoeft dat niet. Wel maakt ze nog geregeld gebruik van de bank als wij er niet zijn. Ze weet heel goed dat dit niet mag en daarom doet ze het ook alleen als wij weg zijn. Het lijkt dan net alsof ze de koningin op de troon is. Op haar kont met een poot over de leuning, kijkt ze dan naar buiten. Heel komisch!

Buitenhond

Als wij buiten iets in de container moeten gooien, heeft ze dat gelijk door. We hoeven maar even de sleutels in de achterdeur aan te raken en mevrouw trekt een sprintje van de eetkamer naar de achterdeur. Ze wil geen buiten-moment missen als het aan haar ligt en springt dan een vrolijk rondje door de tuin. Inmiddels heeft ze de takken/stokken ook uitgevonden en is geen takje meer veilig. Tijdens het uitlaten moet er dan altijd eentje mee en die laat ze niet meer los. Zelfs niet tijdens haar behoeftes! Terwijl ze er eerst niks van moest weten. We konden gooien wat we wilden, maar ze keek er totaal niet naar om.

Grote ‘zus’

Sinds de geboorte van Lynn is er eigenlijk niks veranderd aan haar gedrag. Ze is altijd nog even lief en vraagt nog steeds om aandacht. Gelukkig zijn Danny en ik hier hetzelfde in en krijgt ze nog steeds dezelfde aandacht dan voor de geboorte van Lynn. Toen Lynn en ik uit het ziekenhuis kwamen, was ze blijer mij te zien dan dat ze doorhad dat wij ‘iets’ mee hadden genomen. Toen ze een geluidje uit de maxicosi hoorde, besloot ze toch maar eens te kijken. Sinds dat moment gedraagt zij zich echt als een grote zus. Zo ligt ze vaak voor de box te slapen en zodra Lynn begint te huilen probeert ze ons er naar toe te brengen. Ze komt dan aandacht vragen en kijkt dan richting de box. Volgens mij probeert ze dan te zeggen: ‘Jongens, er huilt iemand en er moet iemand naar toe’ óf ‘Jongens, kunnen jullie haar ook uit zetten?’ haha!

Ze wordt over ongeveer twee maanden alweer 1 jaar. Hopelijk word ze dan een beetje volwassen en gaan haar streken wat voorbij 😉

Bedankt voor het lezen!

Liefs,
Esmée

Volg:
Esmee
Esmee
Share:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *


Zoek je iets?